Στο Μικροσκόπιο: Mήπως παράγουμε περισσότερους “Προέδρους” από όσους μπορούμε να “καταναλώσουμε;”

Στο ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχουμε περισσότερους «εν αναμονή» προέδρους απ’ όσους μπορεί να αντέξει – ή να καταναλώσει – ένα πολιτικό κόμμα που θέλει να λέγεται προοδευτικό. Η συζήτηση ανακυκλώνεται γύρω από ονόματα, στρατόπεδα, μικρές αυλές και προσωπικές φιλοδοξίες, λες και το πρόβλημα του χώρου είναι ποιος θα φορέσει πρώτος το πράσινο κοστούμι της ηγεσίας.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή: δεν κερδίζεις την κοινωνία αλλάζοντας απλώς πρόσωπα. Την κερδίζεις αλλάζοντας πολιτική. Σταθερά υπέρ των εργαζομένων, των αγροτών που βλέπουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται, των συνταξιούχων που ασφυκτιούν, των ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο μιας οικονομίας που η Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη απογυμνώνει καθημερινά από κάθε ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να ξαναγίνει πλειοψηφικό ρεύμα, πρέπει να μιλήσει για τους πολλούς και όχι για τις καριέρες των λίγων. Ένα ρεύμα από κάτω προς τα πάνω, όχι από τα γραφεία προς τη βάση. Ένα ρεύμα που δεν χρειάζεται μηχανισμούς, «γραμμές», εξυπηρετήσεις και επετηρίδες, αλλά πολιτική καθαρότητα και τόλμη. Αυτό που γεννιέται ήδη μέσα στην αυτοδιοίκηση – εκεί όπου η πολιτική παράγεται στο πεζοδρόμιο και όχι στα παρασκήνια – δείχνει τον δρόμο. Κινηματικό, διεθνώς αναγνωρίσιμο, με κύρος και ιδεολογικό βάθος. Ένα ρεύμα που δεν περιμένει να συντονιστεί από όσους νιώθουν πως το «εγώ» τους χάνει έδαφος απέναντι στη συλλογική προοπτική. Γιατί στο τέλος, όσο κι αν κάποιοι δυσκολεύονται να το αποδεχτούν, οι ομάδες και οι ιδέες κερδίζουν τους αγώνες – όχι οι προσωπικές φιλοδοξίες. Προχωράμε.