Στον εισαγγελέα στέλνει η ΝΔ τον «Φραπέ» μετά την άρνησή του να προσέλθει στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ – “Βίαιη προσαγωγή” ζητά το ΠΑΣΟΚ

Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση – Αντιπολίτευση για πλήρη διαφάνεια, κυβέρνηση σε θέση απολογούμενου θεσμικά χειρισμού

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ήδη έχει τραυματίσει την αξιοπιστία του κρατικού μηχανισμού, φουντώνει εκ νέου μετά την άρνηση του Γιώργου Ξυλούρη να καταθέσει στην εξεταστική επιτροπή. Το δικαίωμα σιωπής που επικαλέστηκε μετατρέπεται σε νέα εστία αντιπαράθεσης, με την αντιπολίτευση να εμφανίζεται αποφασισμένη να μην αφήσει την υπόθεση να σβήσει μέσα σε διαδικαστικά κενά. Η κυβέρνηση, αντί να διαχειριστεί τις ανοιχτές πληγές της υπόθεσης με καθαρούς θεσμικούς όρους, επέλεξε να στείλει απευθείας το θέμα στην Εισαγγελία, κίνηση που εκλαμβάνεται ως προσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης μακριά από τη Βουλή.

Το ΠΑΣΟΚ, με αιχμή του δόρατος την τοποθέτηση της Μιλένας Αποστολάκη, απαίτησε να ενεργοποιηθεί άμεσα η διαδικασία βίαιης προσαγωγής. Η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι ο μάρτυρας δεν έχει κανένα απολύτως θεσμικό έρεισμα να επικαλείται δικαίωμα σιωπής, αφού δεν έχει καθεστώς υπόπτου ή κατηγορούμενου. Στο επιχείρημά της στηρίζει μια καθαρή θέση: όποιος καλείται να συνεισφέρει σε κοινοβουλευτική διερεύνηση για δημόσιο χρήμα οφείλει να προσέλθει, χωρίς εξαιρέσεις. Η στάση αυτή δεν αποτελεί απλώς κοινοβουλευτική διαδικασία· αναδεικνύει μια πολιτική κουλτούρα διαφάνειας που τα τελευταία χρόνια έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα.

Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και ο Βασίλης Κόκκαλης, ζητώντας έκδοση εντάλματος βίαιης προσαγωγής, επιμένοντας ότι ο νόμος είναι σαφής και δεν επιτρέπει την επίκληση δικαιωμάτων που ισχύουν μόνο για όσους βρίσκονται σε άλλη νομική θέση. Η αντιπολίτευση προβάλλει έναν πυρήνα λογικής που παραμένει αναπάντητος από τη Νέα Δημοκρατία: αν η κυβέρνηση επιθυμεί πραγματική διαλεύκανση, γιατί δεν υποστηρίζει μέχρι τέλους την υποχρεωτική εμφάνιση των μαρτύρων;

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε επίσης στην τήρηση της νόμιμης διαδικασίας, υπενθυμίζοντας πως το δικαίωμα σιωπής μπορεί να επικαλεστεί μόνο μετά από φυσική παρουσία στην επιτροπή. Η παρατήρηση αυτή, πέρα από διαδικαστική ακρίβεια, φέρνει στο επίκεντρο και το ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης: δεν μπορεί κανείς να επικαλείται κανόνες που προϋποθέτουν πρώτα την τήρησή τους.

Το υπόμνημα Ξυλούρη, που κατατέθηκε λίγο πριν από την συνεδρίαση, επικαλείται διαρροές εγγράφων και έλλειψη πρόσβασης σε στοιχεία. Ωστόσο, για την αντιπολίτευση το θέμα δεν είναι οι προσωπικές αιτιάσεις του μάρτυρα, αλλά η αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση παρουσίας σε μια υπόθεση όπου το δημόσιο χρήμα και η θεσμική ακεραιότητα έχουν τεθεί σε δοκιμασία.

Η κυβέρνηση, επιλέγοντας να μεταβιβάσει το θέμα στον εισαγγελέα αντί να στηρίξει τη Βουλή και την εξεταστική επιτροπή, δείχνει να απομακρύνεται από τη θεσμική λογοδοσία και να περιορίζει το Κοινοβούλιο σε ρόλο παρατηρητή. Η αντιπολίτευση, αντιθέτως, με ενιαία φωνή —έστω και με διαφορετικές εντάσεις— επιμένει ότι η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δεν πρόκειται να θαφτεί ούτε να «χαθεί» μέσα σε νομικές ερμηνείες.

Το επόμενο βήμα της επιτροπής θα δείξει αν η Βουλή επιλέγει να υπερασπιστεί τον ρόλο της ή αν θα επιτρέψει τη διολίσθηση των θεσμών σε μια περίοδο όπου η διαφάνεια δοκιμάζεται.