Τα φανερά “νεύρα” της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τον μη ελεγχόμενο Δήμο Αθηναίων..

Η κυβέρνηση δείχνει ολοένα και μεγαλύτερη δυσφορία για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην πλατεία Συντάγματος, με φόντο την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος της τραγωδίας των Τεμπών. Η εικόνα μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να διεκδικεί δικαιοσύνη, δυόμισι χρόνια μετά το δυστύχημα, εκθέτει πολιτικά το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς αποδεικνύει ότι οι αμφιβολίες για την πορεία της υπόθεσης δεν έχουν διαλυθεί.

Στο επίκεντρο της ενόχλησης βρίσκεται το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει ούτε τον χώρο ούτε το μήνυμα που εκπέμπει το Σύνταγμα ως σημείο συγκέντρωσης κοινωνικής οργής. Η πρόσφατη τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, που κάλεσε τις «υπηρεσίες του Δήμου να κάνουν τη δουλειά τους» στο όνομα της «καθαριότητας» και του «σεβασμού στον φορολογούμενο», δεν ήταν τυχαία. Ανέδειξε τη στρατηγική πίεσης προς τον Δήμο Αθηναίων, ώστε να λειτουργήσει περίπου ως κατασταλτικός μηχανισμός για λογαριασμό της κεντρικής εξουσίας.

Ωστόσο, ο Δήμος Αθηναίων και ο δήμαρχος Χάρης Δούκας δεν ενέδωσαν. Αντιθέτως, ο ίδιος πήρε ξεκάθαρη θέση στηρίζοντας το αίτημα του Πάνου Ρούτσι για εκταφή της σορού του γιου του, ένα αίτημα που συμβολίζει την ανάγκη των οικογενειών να μάθουν όλη την αλήθεια και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Η στάση αυτή δεν είναι ούτε τυπική ούτε επικοινωνιακή· αποτελεί μια πολιτική επιλογή με ουσία, που τοποθετεί τον Δήμο στο πλευρό των πολιτών και όχι απέναντί τους.

Η κυβέρνηση θα επιθυμούσε έναν δήμο-«χωροφύλακα», που θα απομακρύνει τις ενοχλητικές εικόνες και φωνές από το κέντρο της πρωτεύουσας. Αντί γι’ αυτό, βρίσκει μπροστά της έναν δήμο που επιλέγει να είναι θεσμικό ανάχωμα στην απαίτηση για αποσιώπηση. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τη στάση του Χάρη Δούκα πολιτικά κρίσιμη: όχι επειδή συγκρούεται με την κυβέρνηση για λόγους αντιπολίτευσης, αλλά επειδή υπερασπίζεται τον ρόλο της αυτοδιοίκησης ως εγγυητή δημοκρατικών ελευθεριών και συλλογικής μνήμης.

Η εξέλιξη αυτή φανερώνει πως η πολιτική πίεση δεν ασκείται μόνο «από τα πάνω», αλλά και από το κοινωνικό σώμα που επιμένει να ζητά δικαιοσύνη. Και ο Δήμος Αθηναίων, υπό την ηγεσία του Χάρη Δούκα, δείχνει ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτού του αιτήματος, όχι με όρους θεάματος αλλά με πράξεις που στηρίζονται σε αρχές.