Ας μιλήσουμε για την “ταμπακιέρα” – Η ανάγκη το ΠΑΣΟΚ να λάβει πρωτοβουλίες για την κεντροαριστερά στην Ελλάδα

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος -Δημοσιογράφος /Μέλος ΕΣΗΕΜ-Θ / CEO METADYNAMICS.gr

Σε κάθε ιστορική καμπή, η κοινωνία προχωρά.

Το ερώτημα είναι: ποιοι την ακολουθούν και ποιοι μένουν πίσω, προσπαθώντας να την πείσουν να επιστρέψει.

Σήμερα, στην Ελλάδα του 2025, παρακολουθούμε με ανησυχία μια εντυπωσιακή αντίφαση:

Ενώ η κοινωνία κινείται, συζητά, οργανώνεται και επιδιώκει ένα νέο αφήγημα ελπίδας, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει εγκλωβισμένο σε παλαιοκομματικούς όρους πολιτικής λειτουργίας. Μιλά για «άνοιγμα στην κοινωνία», με όρους όμως που θυμίζουν άλλες εποχές – με πρόσωπα που ανακυκλώνονται, με ρητορικές που κουράζουν και με έναν μηχανισμό που δυσκολεύεται να παρακολουθήσει το σήμερα, πόσο μάλλον να σχεδιάσει το αύριο.

Την ίδια στιγμή, στο πεδίο της Κεντροαριστεράς, καταγράφεται μια υπόγεια αλλά διαρκώς εντεινόμενη κινητικότητα.

Συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, πρωτοβουλίες διαλόγου ξεφυτρώνουν σε κάθε γωνιά της χώρας:

Από την Πάτρα, όπου στις 2 Ιουνίου θα συναντηθούν πολιτικά πρόσωπα της κεντροαριστεράς , έως τη Θεσσαλονίκη και την Αχαΐα, όπου παράλληλες πρωτοβουλίες πολιτών, στελεχών και οργανώσεων επιχειρούν να ξαναβρούν το νήμα της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης.

Αυτή η κινητικότητα δεν έχει ούτε κομματική ταυτότητα, ούτε κεντρικό καθοδηγητή. Έχει αγωνία, ιδέες και πρόθεση συμπόρευσης.
Αναζητεί συνοχή, σοβαρότητα και πολιτικό σχέδιο.

Αναζητεί ένα χώρο που θα μπορέσει να υπερβεί το δίπολο «αντι-ΣΥΡΙΖΑ / αντι-ΝΔ» και να συγκροτήσει ξανά την προοδευτική αφήγηση για τη χώρα.

Αλλά το ΠΑΣΟΚ δείχνει να μην αφουγκράζεται.
Και αυτό ενέχει σοβαρό κίνδυνο: όχι να αποτύχει απλώς – αλλά να ξεπεραστεί.

Όπως εύστοχα είχε επισημάνει ο Χάρης Δούκας, τόσο κατά την εσωκομματική του διεκδίκηση πριν λίγους μήνες, όσο και σε πρόσφατη του συνέντευξη,

«Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ανοίξει ξανά την αγκαλιά του στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία της Κεντροαριστεράς. Όχι με όρους διορισμών και ισορροπιών, αλλά με όραμα και στρατηγική για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας.»

Είναι μια θέση που επιβεβαιώνεται σήμερα, όχι από εσωκομματικές συγκρούσεις, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα.
Η κοινωνία δεν περιμένει κανέναν.
Αν δεν βρει απαντήσεις, θα τις αναζητήσει αλλού – και ήδη το κάνει.

Οι δημοσκοπήσεις το φωνάζουν: η ΝΔ παραμένει πρώτη με διαφορά, όχι γιατί πείθει, αλλά γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο που να εμπνέει εμπιστοσύνη.
Αν δεν καλυφθεί το κενό, δεν θα μείνει κενό για πολύ.
Η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό.

Η ιστορική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ δεν είναι να διασφαλίζει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό.
Είναι να εξασφαλίζει τη φωνή των πολλών μέσα σε αυτό.

Αν δεν μπορέσει να το κάνει, τότε –όσο κι αν πονάει– η κοινωνία θα το προσπεράσει.
Όχι από εκδίκηση.
Από ανάγκη.