“Χάρης Δούκας, το asset της Μεγάλης Προοδευτικής Παράταξης” – Του Δημήτρη Μαυροματίδη

Τα νούμερα δεν έχουν ιδεολογία, αλλά έχουν μνήμη. Και στην πολιτική, η μνήμη των αριθμών είναι συχνά πιο αμείλικτη από τις εσωκομματικές προκαταλήψεις και τις μικρές σκοπιμότητες.

Η ανάρτηση του Δημήτρη Μαυροματίδη δεν κάνει πολιτική φιλολογία. Καταγράφει δεδομένα. Και τα δεδομένα αυτά, είτε αρέσουν είτε ενοχλούν, αποτυπώνουν μια καθαρή πραγματικότητα: ο Χάρης Δούκας αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για τη δημοκρατική παράταξη.

Το 14,20% της πρώτης Κυριακής στον Δήμο της Αθήνας δεν είναι απλώς ένα καλό ποσοστό. Είναι υπερδιπλάσιο από το 6,70% που κατέγραψε το ΠΑΣΟΚ στην Α’ Αθήνας στις εθνικές εκλογές. Και αυτό επιτεύχθηκε με μόλις 72 ημέρες προεκλογικού αγώνα, απέναντι σε έναν εν ενεργεία δήμαρχο, με μηχανισμούς, προβολή και στήριξη της κυβερνητικής εξουσίας. Όποιος υποτιμά αυτό το στοιχείο, απλώς αρνείται να δει την πραγματικότητα.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η δεύτερη Κυριακή. Οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις –πλην των άκρων– αθροίζουν 23,20%. Μαζί με το ποσοστό του Χάρη Δούκα στον πρώτο γύρο συγκροτούν ένα 37,44%. Αυτό ακριβώς το ποσοστό εμφανίζεται σχεδόν ακέραιο στο αποτέλεσμα της δεύτερης Κυριακής, το οποίο όχι μόνο δεν «διαρρέει», αλλά ενισχύεται. Ο Δούκας δεν αρκείται στη συσπείρωση.

Προσθέτει 18,53 επιπλέον μονάδες και φτάνει στο 55,97%, επικρατώντας καθαρά απέναντι στον Κώστα Μπακογιάννη.

Αυτό δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο. Είναι πολιτική ικανότητα. Η ικανότητα να εμπνέεις εμπιστοσύνη πέρα από κομματικές ταυτότητες, να λειτουργείς ως κοινός τόπος για τον ευρύτερο δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο, να μετατρέπεις τη διάχυτη δυσαρέσκεια απέναντι στη Δεξιά σε θετική, νικηφόρα ψήφο.

Σε μια χώρα όπου η προοδευτική πολυδιάσπαση έχει κοστίσει ακριβά, αυτό το χαρακτηριστικό δεν είναι αυτονόητο. Είναι σπάνιο.

Η πολιτική συζήτηση οφείλει, λοιπόν, να φύγει από τις φοβικές λογικές και τις εσωστρεφείς μετρήσεις ισορροπιών. Ο Χάρης Δούκας απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να συσπειρώνει, να διευρύνει και να κερδίζει. Όχι σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά στο πιο σκληρό πεδίο: την κάλπη. Αυτό τον καθιστά asset όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ, αλλά για ολόκληρο τον δημοκρατικό προοδευτικό χώρο.

Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση φθείρεται αλλά δεν απειλείται ουσιαστικά λόγω της αδυναμίας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας, τα παραδείγματα νίκης έχουν ιδιαίτερη αξία. Δείχνουν τον δρόμο. Και ο δρόμος αυτός δεν περνά από προσωπικές ανασφάλειες ή μικροκομματικές περιχαρακώσεις, αλλά από την ένωση δυνάμεων και την πολιτική αυτοπεποίθηση.

Η ελπίδα δεν κερδίζεται με συνθήματα. Κερδίζεται με αποδείξεις. Και αυτές, στην Αθήνα, δόθηκαν.