“Δεν μου έδωσαν ποτέ την ευκαιρία να γεννήσω φυσιολογικά”: η σιωπηλή «επιδημία» των καισαρικών στην Ελλάδα

Ένα άρθρο γνώμης στην Ελλάδα που βρίσκεται στην 1η θέση στην Ε.Ε στις γεννήσεις με καισαρική τομή…

Το κείμενο το υπογράφει σύσσωμη η συντακτική ομάδα καθώς η μητέρα – για λόγους ευνόητους- δεν επιθυμεί να ονοματιστεί. Είναι πέρα- για πέρα αληθινή ιστορία…

Δεν ήταν επείγον. Δεν υπήρχε κάποια επιπλοκή που να το επιβάλλει. Δεν υπήρξε εκείνη η στιγμή που λες «δεν γίνεται αλλιώς». Υπήρξαν όμως κουβέντες. Υπονοούμενα. Φόβος.

«Μην το ρισκάρεις».
«Ξέρεις τι μπορεί να συμβεί;»
«Καλύτερα να το προγραμματίσουμε, να είσαι ασφαλής».

Και κάπως έτσι, πριν καλά καλά προλάβω να σκεφτώ τι θέλω εγώ, βρέθηκα με μια ημερομηνία τοκετού που δεν την είχε ορίσει το σώμα μου, αλλά ένα πρόγραμμα.

Δεν γεννάς. Προγραμματίζεσαι.

Στην Ελλάδα του 2025, αυτό που έζησα δεν είναι εξαίρεση. Είναι ο κανόνας. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Πάνω από 6 στις 10 γεννήσεις γίνονται με καισαρική. Συγκεκριμένα, 62,2% το 2023. Πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μακράν από χώρες όπως η Ισπανία ή η Γαλλία.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Όλες αυτές οι γυναίκες δεν μπορούσαν να γεννήσουν φυσιολογικά; Ή δεν τους δόθηκε ποτέ πραγματικά η επιλογή;

Καθηγητής Πανεπιστημίου, το λέει καθαρά. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των καισαρικών δεν οφείλεται σε ιατρικούς λόγους. Δεν μειώνουν τη θνησιμότητα. Δεν είναι πάντα αναγκαίες. Και όμως, γίνονται.

Εγώ θυμάμαι τον φόβο. Όχι τον δικό μου. Αυτόν που μου δημιούργησαν.

Μου μίλησαν για κινδύνους. Για πόνους. Για «απρόβλεπτες καταστάσεις». Κανείς δεν μου μίλησε με την ίδια ένταση για το τι σημαίνει μια χειρουργική επέμβαση. Για το σώμα που θα χρειαστεί εβδομάδες να επανέλθει. Για την αίσθηση ότι κάτι σου αφαιρέθηκε.

Γιατί αυτό είναι το πιο δύσκολο να το πεις δυνατά.

Ότι νιώθεις πως δεν γέννησες. Ότι σου πήραν τη στιγμή.

Και μετά έρχονται τα «λογικά» επιχειρήματα. Η ηλικία της μητέρας. Η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Οι «ιδιαιτερότητες». Ναι, υπάρχουν περιπτώσεις που η καισαρική σώζει ζωές. Και πρέπει να γίνεται. Κανείς δεν το αμφισβητεί.

Αλλά εδώ δεν μιλάμε για αυτό.

Μιλάμε για ένα σύστημα που έχει μετατρέψει μια ιατρική πράξη ανάγκης σε σχεδόν αυτονόητη διαδικασία. Για μια κουλτούρα που προτιμά τον έλεγχο από τη φυσική εξέλιξη. Για μια σχέση γιατρού και μητέρας που δεν είναι πάντα ισότιμη.

Και για μια σιωπή.

Γιατί οι περισσότερες γυναίκες δεν θα το πουν ποτέ έτσι. Θα πουν «έτσι έπρεπε». «Έτσι μου είπαν». «Σημασία έχει ότι το παιδί είναι καλά».

Και φυσικά έχει σημασία. Τη μεγαλύτερη.

Αλλά έχει σημασία και η μητέρα.

Έχει σημασία να ξέρει. Να επιλέγει. Να μην τρομοκρατείται. Να μην οδηγείται σχεδόν μηχανικά σε μια απόφαση που δεν είναι πλήρως δική της.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εδώ και χρόνια προειδοποιεί. Ποσοστά πάνω από 20-25% δεν δικαιολογούνται ιατρικά. Αντίθετα, δημιουργούν νέους κινδύνους.

Στην Ελλάδα, έχουμε ξεπεράσει κάθε όριο.

Και το ερώτημα μένει εκεί, ανοιχτό και άβολο.

Πόσες από εμάς θα μπορούσαμε να είχαμε γεννήσει αλλιώς, αν κάποιος μας είχε μιλήσει χωρίς φόβο;