Η “εσωκομματική Δημοκρατία ” και το συνέδριο ΠΑΣΟΚ ως αφετηρία ρήξης και ανατροπής

Γράφει η Μακρίνα-Ελένη Πάρης

Η προσυνεδριακή περίοδος στο ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται με τρόπο που αναδεικνύει ένα διαχρονικό, αλλά πλέον οξυμένο, πρόβλημα: τη λειτουργία της εσωκομματικής δημοκρατίας. Παρά τη σημασία του επικείμενου συνεδρίου, ο διάλογος που θα όφειλε να είναι ανοιχτός, ζωντανός και κοινωνικά διαπερατός, δείχνει να περιορίζεται σε μια διαδικασία αυστηρά ελεγχόμενη από το κέντρο.

Οι προσυνεδριακές εκδηλώσεις χαρακτηρίζονται κυρίως από ομιλίες και παρεμβάσεις οργανωμένες κεντρικά, με προεπιλεγμένους συμμετέχοντες και χωρίς ουσιαστικό χώρο για δημόσια διαβούλευση. Η απουσία ανοιχτών διαδικασιών, όπου τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος θα μπορούσαν να τοποθετηθούν ισότιμα, δημιουργεί την αίσθηση ότι ο διάλογος είναι περισσότερο τυπικός παρά ουσιαστικός.

Την ίδια στιγμή, τα κομματικά όργανα συνεδριάζουν σπάνια, περιορίζοντας τον συλλογικό χαρακτήρα της λήψης αποφάσεων. Κρίσιμες επιλογές, πολιτικές και οργανωτικές, φαίνεται να διαμορφώνονται σε κλειστά γραφεία, από έναν μικρό αριθμό προσώπων, χωρίς διαφάνεια και χωρίς να προηγείται ευρεία συζήτηση. Το μοντέλο αυτό ενισχύει την απόσταση ανάμεσα στη βάση και την ηγεσία, σε μια περίοδο που το κόμμα θα είχε ανάγκη από συσπείρωση και ενεργό συμμετοχή.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο οργανωτικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Ένα κόμμα που φιλοδοξεί να εκφράσει τη Δημοκρατική Παράταξη και να απευθυνθεί ξανά στην κοινωνική πλειοψηφία δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους περιορισμένης συμμετοχής και εσωστρέφειας.

Η αξιοπιστία του πολιτικού λόγου συνδέεται άμεσα με τον τρόπο λήψης των αποφάσεων.
Καθώς το συνέδριο πλησιάζει, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: θα αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικής επανεκκίνησης ή θα επικυρώσει μια ήδη προειλημμένη πορεία;

Η απάντηση θα κριθεί όχι μόνο στα κείμενα και τις διακηρύξεις, αλλά κυρίως στο αν το κόμμα θα τολμήσει να ανοίξει πραγματικά τις διαδικασίες του προς τα μέλη και την κοινωνία.