Μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο το σκοτάδι 

Γράφει ο Μπάμπης Καραγεωργίου, Δημοσιογραφος.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόσο μακριά από την πραγματικότητα μπορεί να ταξιδέψει κάποιος όταν ζει στο κλειστό σύμπαν του γαλάζιου αστερισμού. Ένα σύμπαν γεμάτο φωτεινές κουκκίδες αυτοθαυμασμού, επικοινωνιακής αυτάρκειας και τεχνητής αισιοδοξίας την ώρα που η κοινωνία παλεύει με την καθημερινότητα, πολλές φορές κάτω από το όριο της επιβίωσης.

Και κάπου εκεί, στον πραγματικό κόσμο, οι αγρότες στήνουν μπλόκα. Όχι από χόμπι. Όχι επειδή υποκινούνται. Αλλά επειδή έχουν φτάσει σε σημείο μηδέν. Οι άνθρωποι που σηκώνουν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής υπαίθρου δεν ζητούν προνόμια, ζητούν όρους επιβίωσης. Την ώρα που το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί, οι επιδοτήσεις καθυστερούν ή συρρικνώνονται και η αγορά παραμένει ασφυκτικά πιεσμένη από μεσάζοντες, οι υπεύθυνοι πολιτικοί παράγοντες επιλέγουν να μιλούν για εξωγενείς παράγοντες και συγκυρίες.

Όμως τα χωράφια δεν τρέφονται με δικαιολογίες
Δεν ποτίζονται με επικοινωνιακά τρικ
Και οι λογαριασμοί της ΔΕΗ δεν πληρώνονται με κυβερνητικές ανακοινώσεις

Υπάρχει μια εμφανής και ανησυχητική απόσταση ανάμεσα στη ζωή των πολιτών και στη ζωή όσων συνεχίζουν να πορεύονται σε έναν γαλάζιο αστερισμό όπου όλα φαίνονται να λειτουργούν τέλεια επειδή απλώς δεν βιώνουν την πραγματικότητα. Στελέχη που εμφανίζονται μόνο σε προσεκτικά επιλεγμένα χωριά με κάμερες μπροστά και χαμόγελα μέχρι τα αυτιά χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για την απόγνωση που επικρατεί τρία στενά πιο πέρα. Για αυτούς τα μπλόκα των αγροτών είναι απλώς μια ενόχληση στην κυκλοφορία
Για τους αγρότες όμως είναι κραυγή

Με τις τιμές στα βασικά αγαθά στα ύψη, την εργασία να παραμένει ανασφαλής για χιλιάδες νέους, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να παλεύουν με χρέη και τις δημόσιες υπηρεσίες να παραμένουν φαντασιακά ψηφιοποιημένες, η κοινωνία έχει κουραστεί από υποσχέσεις. Η προοδευτική πολιτική προσέγγιση δεν είναι ρομαντισμός, είναι επιτακτική ανάγκη. Χρειαζόμαστε πολιτική που βλέπει τους ανθρώπους και όχι τα στατιστικά. Πολιτική που ακούει τον πόνο των αγροτών, τη δυσκολία των εργαζομένων, την απόγνωση των φοιτητών που σκέφτονται να φύγουν στο εξωτερικό. Όχι πολιτική που παράγει success stories για να καλύψει τα αδιέξοδα.

Όσο κι αν ορισμένα στελέχη προσπαθούν να ζήσουν σε έναν αυτόνομο πολιτικό γαλαξία αποκομμένοι από την πραγματικότητα, η γη τραντάζεται κάτω από τα πόδια τους. Τα μπλόκα των αγροτών δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο, είναι σύμπτωμα μιας χώρας που δεν αντέχει άλλο. Όποιος εξακολουθεί να πορεύεται μέσα στον γαλάζιο αστερισμό του, αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει ότι τα άστρα αυτά δεν είναι φώτα ελπίδας, είναι φωτοβολίδες που καίγονται γρήγορα, αφήνοντας πίσω μόνο σκοτάδι.

Και το σκοτάδι δεν το αντέχει άλλο αυτή η κοινωνία.