«Η Αβεβαιότητα ως Νέα Κανονικότητα: Η Ελλάδα που Φθείρεται Σιωπηλά»

Κείμενο του Βαγγέλη Πετριτζίκη, μέλους ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ

Στην Ελλάδα του 2025,
μια χώρα που μοιάζει να τρέχει χωρίς να ξέρει προς τα πού, οι κοινωνικές ομάδες βρίσκονται ξανά στο όριο.

Οι αγρότες βγαίνουν στους δρόμους γιατί νιώθουν πως χωρίς φωνή δεν υπάρχει επιβίωση.

Οι νέοι προσπαθούν να χωρέσουν όνειρα σε μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για αρχή και σε ευκαιρίες που μοιάζουν πάντα ένα βήμα πιο πέρα.

Οι συνταξιούχοι μετρούν δύο και τρεις φορές μέσα στον μήνα, προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν σε μια καθημερινότητα που ακριβαίνει πιο γρήγορα από όσο αντέχουν τα χρόνια τους.

Και οι εργαζόμενοι, ανάμεσα σε εντατικοποίηση, επισφάλεια και διαρκή φόβο προσπαθούν να ισορροπήσουν σε συνθήκες που συχνά φθείρουν πολύ πιο βαθιά απ’ όσο δείχνουν.

Και γύρω από αυτούς, μια χώρα που αλλάζει με τρόπο που συχνά δεν αλλάζει για τους ανθρώπους της: ΜΜΜ που δεν προστατεύουν τον επιβάτη, κακοκαιρίες που μετατρέπουν το αυτονόητο σε δοκιμασία, πολιτικές κινήσεις που οι πολίτες δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν, λες και παίζονται σε μια σκηνή όπου το κοινό έχει μείνει χωρίς υπότιτλους.

Μέσα σε αυτή την πυκνή πίεση, συμβαίνουν αθόρυβες αλλαγές.
Η πραγματικότητα επαναλαμβάνει την απογοήτευσή της, η ψυχική ανθεκτικότητα δεν αντιστέκεται πια ,αντιθέτως συρρικνώνεται για να προστατευτεί.
Δεν είναι παραίτηση,είναι άμυνα.
Άμυνα που αφήνει ίχνη, η εμπιστοσύνη κλωνίζεται, η ελπίδα ξεθωριάζει , η προοπτική μπαίνει στη σκιά.
Μια κοινωνία που τεντώνεται διαρκώς πέρα από τα όριά της και επανέρχεται, αλλά κάθε επιστροφή αφήνει ένα μικρό, αόρατο τραύμα.

Και κάπως έτσι φθείρεται και η δημοκρατική εμπειρία της καθημερινότητας, όχι με εκρήξεις, αλλά με τη σταδιακή φθορά που υπονομεύει τις σχέσεις.

Πρώτα χάνεται η αίσθηση ασφάλειας, μετά η εμπιστοσύνη, στο τέλος η ικανότητα να κρατήσεις την ελπίδα, τις προσδοκίες και την προοπτική.

Ίσως τελικά το πιο ανησυχητικό για τη χώρα δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά το πώς αρχίζουν να καταγράφονται μέσα μας.

Γιατί οι άνθρωποι αντέχουν δυσκολίες,
εκείνο που δεν αντέχουν για πολύ είναι η μόνιμη αβεβαιότητα που εγκαθίσταται σαν κανονικότητα.