Περί «εγκληματικής οργάνωσης» αγροτών…

Άρθρο Γνώμης του Γαβρή Άγγελου

Η βία δεν δικαιολογείται. Από όπου κι αν προέρχεται, όποιον κι αν αφορά. Τα επεισόδια στην Κρήτη, τόσο από πλευράς ΜΑΤ όσο και από πλευράς μερίδας αγροτών, δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά ούτε να εξωραϊστούν. Η δημοκρατία δεν αντέχει ούτε την ανεξέλεγκτη καταστολή ούτε τις ανεξέλεγκτες αντιδράσεις. Αυτό είναι καθαρό και αυτονόητο.

Το ερώτημα όμως που τίθεται πια ανοιχτά είναι άλλο και δεν απαντάται με δακρυγόνα, εισαγγελικές διαρροές και βιαστικούς χαρακτηρισμούς. Ποιον ακριβώς εξυπηρετεί η προσπάθεια να βαφτιστούν «εγκληματική οργάνωση» οι αγρότες που βρίσκονται χρεωμένοι μέχρι τον λαιμό, που βλέπουν τις επιδοτήσεις να χάνονται, το κόστος παραγωγής να εκτοξεύεται και το κράτος να δηλώνει διαρκώς «αναρμόδιο»;

Γιατί την ίδια στιγμή, από τα πορίσματα, τις καταθέσεις και τα στοιχεία της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ένα πλέγμα προσώπων, με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις της υπόθεσης, που αξιοποίησαν το σύστημα προς ίδιον όφελος. Επιδοτήσεις-μαϊμού, «εικονικοί» δικαιούχοι, δίκτυα φίλων, συγγενών και κομματικών παραγόντων που πλούτισαν εις βάρος των πραγματικών παραγωγών και της κοινωνίας.

Είναι εγκληματική οργάνωση ο αγρότης που παλεύει να κρατήσει το χωράφι του και το κοπάδι του ή όσοι, με πολιτικό δάχτυλο, μεταμόρφωσαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε μηχανισμό λεηλασίας δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος; Είναι απειλή για τη δημοκρατία οι άνθρωποι του μόχθου ή εκείνοι που επί χρόνια έστησαν ένα καθεστώς ασυλίας και σιωπής;

Η στοχοποίηση των αγροτών δεν είναι τυχαία. Όταν μια κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει λύσεις, αναζητά ενόχους. Όταν δεν μπορεί να εξηγήσει σκάνδαλα, ποινικοποιεί τη διαμαρτυρία. Όταν χάνει την κοινωνική στήριξη, επενδύει στον φόβο και στον κοινωνικό αυτοματισμό.

Όμως η πραγματικότητα επιμένει. Χωρίς ισχυρή πρωτογενή παραγωγή δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια. Χωρίς στήριξη των ανθρώπων της υπαίθρου, η χώρα εξαρτάται όλο και περισσότερο από ακριβές και αμφίβολης ποιότητας εισαγωγές. Κι αυτό το καταλαβαίνει η κοινωνία, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να αλλάξουν τη συζήτηση.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος διαμαρτυρήθηκε και πώς. Είναι ποιοι λεηλάτησαν, ποιοι κάλυψαν και ποιοι συνεχίζουν να σιωπούν. Εκεί βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης και εκεί θα έπρεπε να αναζητηθούν οι ευθύνες. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς θόρυβος.