“Περιμένοντας τον “Μεσσία” – Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα

Άρθρο του Τάσου Δαρσινού, μέλους της Ανανεωτικής Αριστεράς

Το τελευταίο διάστημα η πολιτική συζήτηση στη χώρα τείνει να εγκλωβιστεί σε ένα απλουστευτικό και, εντέλει, επικίνδυνο δίπολο: συστημικότητα ή αντισυστημικότητα. Καθώς τα υφιστάμενα πολιτικά σχήματα εντάσσονται συλλήβδην στο «σύστημα» και η κοινωνική απογοήτευση βαθαίνει, καλλιεργείται η αντίληψη ότι η λύση βρίσκεται στην αναζήτηση νέων, «αντισυστημικών» φορέων. Η λογική είναι γνώριμη: αυτοί θα κινητοποιήσουν τους αποστασιοποιημένους πολίτες, θα σπάσουν την αποχή και θα οδηγήσουν στην πλειοψηφία και την εξουσία.

Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζονται νέα –ή ανακυκλωμένα– πολιτικά σχήματα στον ορίζοντα, με αναφορές στον Αλέξη Τσίπρα, τη Μαρία Καρυστιανού και, ενδεχομένως, τον Αντώνη Σαμαρά. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η προσπάθεια διαμόρφωσης νέων αφηγημάτων, τα οποία, ωστόσο, περισσότερο χαϊδεύουν τα αυτιά της κοινωνίας παρά απαντούν ουσιαστικά στα πραγματικά της αδιέξοδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα από την περίφημη «Ιθάκη», επιχειρεί να εξωραΐσει τα σοβαρά σφάλματα της διακυβέρνησής του, παρουσιάζοντάς τα ως στοιχεία αυτοκριτικής. Όμως δύο κομβικά ζητήματα παραμένουν ανεπαρκώς εξηγημένα: το δημοψήφισμα που λίγο έλειψε να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και η επιλογή της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, αντί της συγκρότησης μιας προοδευτικής συμμαχίας με την Κεντροαριστερά. Οι απαντήσεις που δίνονται βασίζονται σε επιχειρήματα δύσκολα αποδείξιμα και μοιάζουν περισσότερο με απόπειρα πολιτικής επανασυσπείρωσης παρά με ειλικρινή απολογισμό.

Από την άλλη πλευρά, η Μαρία Καρυστιανού επιχειρεί, μέσα από γενικόλογες διακηρύξεις, να νομιμοποιήσει την πολιτική της εμπλοκή. Η υπόσχεση για αποκατάσταση της Δικαιοσύνης και τιμωρία των υπαιτίων του εγκλήματος των Τεμπών είναι απολύτως θεμιτή και αναγκαία.

Ωστόσο, η πολιτική δεν εξαντλείται στη δικαστική κάθαρση.

Η κοινωνία απαιτεί σαφείς απαντήσεις για την ακρίβεια, τη χαμηλή αγοραστική δύναμη, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και την καθημερινή ανασφάλεια των πολιτών.
Κάπως έτσι, φτάνουμε στο παράδοξο να παρακολουθούμε τους νέους «Μεσσίες» να αντιπαρατίθενται μεταξύ τους για το ποιος θα αναλάβει τον ρόλο του σωτήρα. Μια σύγκρουση προσώπων και συμβόλων, αποκομμένη από μια συγκροτημένη πολιτική πρόταση για τη χώρα.

Η Ελλάδα, όμως, δεν έχει ανάγκη από σωτήρες. Έχει ανάγκη από μια καθαρή, συνεκτική και κοινωνικά γειωμένη πολιτική πρόταση, σε ευθεία αντίθεση με τη σημερινή πορεία. Χρειάζεται πολιτικές που θα συμπυκνώνουν ρεαλιστικές διεξόδους από την οικονομική και κοινωνική κρίση προς όφελος των πολλών και όχι στρατηγικές εξυπηρέτησης των λίγων και των μονοπωλίων.

Απαιτείται μια σοβαρή σοσιαλδημοκρατική και αριστερή πολιτική πρόταση, απέναντι στις νεοφιλελεύθερες δεξιές επιλογές της σημερινής κυβέρνησης. Μια πρόταση που θα επαναφέρει το κοινωνικό κράτος, θα ενισχύσει τη δημοκρατία και θα αποκαταστήσει τη χαμένη εμπιστοσύνη των πολιτών.

Δεν χρειαζόμαστε Μεσσίες. Χρειαζόμαστε σοβαρότητα, συλλογικότητα και ενεργή πολιτική από μια αντιπολίτευση που οφείλει να συγκροτήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο σημερινό αδιέξοδο. Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο της εποχής.