Βενιζέλος υπέρ κυβέρνησης συνεργασίας – Άνοιγμα σε Φάμελλο και Χαρίτση

Αυτοδυναμία τέλος: το πολιτικό παιχνίδι των συνεργασιών και οι ευθύνες της κυβέρνησης

Σε μια συγκυρία βαθιάς πολιτικής ρευστότητας και θεσμικής απαξίωσης που φέρει τη σφραγίδα της κυβερνητικής επιλογής της Νέας Δημοκρατίας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος επανέρχεται δημόσια με μια τοποθέτηση που μόνο ουδέτερη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, έδωσε καθαρή πολιτική στήριξη στην παράταξη, αποδομώντας ταυτόχρονα το αφήγημα της παντοδυναμίας και της αυτοδυναμίας που η κυβέρνηση εξακολουθεί να προβάλλει ως μονόδρομο.

Ο κ. Βενιζέλος υπογράμμισε ότι θέλει το ΠΑΣΟΚ «όσο γίνεται ψηλότερα», αναγνωρίζοντας το δικαίωμά του να διεκδικεί ακόμη και την πρώτη θέση, ενώ το χαρακτήρισε παράγοντα σοβαρότητας, θεσμικής και ιστορικής, που σήκωσε δυσανάλογο βάρος την περίοδο της κρίσης. Υπενθύμισε μάλιστα, με νόημα, ότι η ιστορία γράφτηκε όπως γράφτηκε και όχι όπως θα μπορούσε να είχε γραφτεί, αναφερόμενος στην απόρριψη της πρότασής του το 2010 για ευρύτερη κοινοβουλευτική νομιμοποίηση του πρώτου μνημονίου. Πρόκειται για μια έμμεση αλλά σαφή υπενθύμιση ότι η σημερινή κυβερνητική ελαφρότητα απέναντι στους θεσμούς έχει κόστος.

Την ίδια στιγμή, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε ευθέως το πολιτικό πλαίσιο της επόμενης ημέρας, σημειώνοντας ότι η αυτοδυναμία έχει κλείσει τον κύκλο της και ότι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να είναι συνεργασίας. Μια θέση που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κυβερνητικό μοντέλο συγκεντρωτισμού και αλαζονείας που έχει οδηγήσει σε θεσμικά αδιέξοδα, κοινωνικές ανισότητες και πολιτική αποξένωση.

Η τοποθέτηση Βενιζέλου, ωστόσο, ανοίγει εκ των πραγμάτων το ζήτημα της στρατηγικής συμμαχιών του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει ότι ο διάλογος θα είναι ανοιχτός, με κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες και προγραμματικό χαρακτήρα μετά τις κάλπες, κρατώντας αποστάσεις από πρόχειρες συγκολλήσεις. Από την άλλη πλευρά, ο Χάρης Δούκας θέτει με σαφήνεια ένα πολιτικό όριο: οι συνομιλίες δεν μπορούν να γίνουν την τελευταία στιγμή, αλλά πρέπει να ξεκινήσουν από τώρα, με καθαρές θέσεις, περιλαμβάνοντας και το υπό διαμόρφωση εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Μια θέση που αναδεικνύει τη διαφορά ανάμεσα στη στρατηγική σοβαρότητα και τον τακτικισμό.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Παύλος Γερουλάνος τάσσεται υπέρ του διαλόγου με καθαρές πολιτικές γραμμές, ενώ ο Μιχάλης Κατρίνης μιλά ανοιχτά για συνεργασίες με τις υπαρκτές κοινοβουλευτικές δυνάμεις, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Αντίθετα, η Άννα Διαμαντοπούλου επιμένει στη στρατηγική της αυτόνομης πορείας, μεταθέτοντας οποιαδήποτε συζήτηση για συνεργασίες μετά τις πρώτες εκλογές, σε μια στάση που αντανακλά εσωκομματικές διαφοροποιήσεις αλλά και τον φόβο πολιτικών αστοχιών.

Με αυτά τα δεδομένα, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στο τέλος Μαρτίου αναμένεται να εξελιχθεί σε πεδίο κρίσιμων αποφάσεων. Η στασιμότητα των δημοσκοπικών ποσοστών, με τη «βελόνα» να παραμένει στο 14,6% σύμφωνα με τη GPO, λειτουργεί ως πίεση αλλά και ως υπενθύμιση ότι ο πολιτικός χρόνος δεν είναι απεριόριστος.

Παράλληλα, στη Χαριλάου Τρικούπη παρακολουθούνται στενά οι εξελίξεις στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Το εμφανές πάγωμα των επαφών Φάμελλου και Χαρίτση με τον Αλέξη Τσίπρα μετά την κοινή τους παρουσία στο Παλλάς δεν περνά απαρατήρητο, ενώ προετοιμάζονται ανοίγματα προς ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, τόσο κοινοβουλευτικά όσο και σε επίπεδο πολιτικών εκδηλώσεων. Ακόμη και η στάση απέναντι σε στελέχη που είχαν αποχωρήσει στο παρελθόν γίνεται πιο ελαστική, με σαφή όμως όρια σε όσους προσέβαλαν βάναυσα την παράταξη.

Σε ένα πολιτικό τοπίο που η κυβέρνηση έχει οδηγήσει σε θεσμική κόπωση και κοινωνική δυσπιστία, το ζήτημα των συνεργασιών δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί το Μέγαρο Μαξίμου, αρχίζει να διαμορφώνει τους όρους της επόμενης ημέρας.

πηγη:topontiki.gr