«Κρατήσαμε τα χέρια παιδιών που πέθαιναν μόνα»: Η μαρτυρία-κόλαφος από τη Γάζα που συγκλονίζει τη διεθνή κοινότητα

Μια από τις πιο σπαρακτικές καταθέσεις για όσα συμβαίνουν στη Γάζα έρχεται από γιατρούς που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της ανθρωπιστικής καταστροφής, περιγράφοντας εικόνες που, όπως λένε, ξεπερνούν κάθε δυνατότητα περιγραφής και δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, οι υγειονομικοί έχουν περιθάλψει αμέτρητα παιδιά που έχασαν ολόκληρες τις οικογένειές τους από τους βομβαρδισμούς. Πρόκειται για ένα τόσο συχνό φαινόμενο, ώστε έχει αποκτήσει δικό του ιατρικό ακρωνύμιο: WCNSF (Wounded Child, No Surviving Family) – τραυματισμένο παιδί χωρίς κανένα επιζών μέλος της οικογένειάς του.

Οι περιγραφές προκαλούν σοκ. Γιατροί και νοσηλευτές μιλούν για παιδιά που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε νοσοκομειακά κρεβάτια χωρίς γονείς, χωρίς συγγενείς, χωρίς κανέναν δικό τους άνθρωπο. Μόνο με την παρουσία ενός άγνωστου γιατρού ή νοσηλευτή που προσπαθούσε να τους προσφέρει λίγη παρηγοριά στις τελευταίες στιγμές της ζωής τους.

Η μαρτυρία συνοδεύεται από αναφορά στον νεαρό γιατρό επειγόντων περιστατικών Δρ. Μουχάμαντ Γκάνιμ, ο οποίος, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην ομιλία, σκοτώθηκε έπειτα από μήνες αδιάκοπης υπηρεσίας σε πολιορκημένα νοσοκομεία της Γάζας. Ο ίδιος είχε αποτυπώσει με δραματικό τρόπο το αδιέξοδο που βιώνουν οι άνθρωποι της υγείας μέσα στη σύγκρουση.

«Όσοι δεν συγκινήθηκαν από τις εικόνες των διαμελισμένων και απανθρακωμένων πτωμάτων, δεν θα συγκινηθούν από μερικές λέξεις», είχε δηλώσει, εξηγώντας παράλληλα ότι συχνά αδυνατούσε να βρει τις λέξεις για να περιγράψει όσα έβλεπε καθημερινά.

Η κατάθεση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο τη διεθνή συζήτηση για το μέγεθος της ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα και για τις ευθύνες της διεθνούς κοινότητας απέναντι στους αμάχους που συνεχίζουν να πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα του πολέμου. Οι εικόνες από κατεστραμμένα νοσοκομεία, νεκρά παιδιά και οικογένειες που αφανίζονται ολόκληρες εξακολουθούν να προκαλούν παγκόσμια κατακραυγή, ενώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνείς φορείς ζητούν επίμονα την προστασία του άμαχου πληθυσμού και την απρόσκοπτη πρόσβαση ανθρωπιστικής βοήθειας.

Καθώς ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται και οι μαρτυρίες από το πεδίο γίνονται ολοένα πιο ανατριχιαστικές, το ερώτημα που θέτουν οι ίδιοι οι γιατροί παραμένει αμείλικτο: πόσες ακόμη ιστορίες παιδιών που πέθαναν μόνα θα χρειαστούν για να κινητοποιηθεί ουσιαστικά η διεθνής κοινότητα;