Η Ελλάδα μετρά τους νεκρούς της στην εργασία. Τα στοιχεία δεν συμφωνούν ούτε για το πόσοι είναι.

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Κάθε αριθμός κρύβει ένα όνομα. Κάθε όνομα μια οικογένεια. Και κάθε εργατικό δυστύχημα γεννά το ίδιο ερώτημα: μπορούσε να είχε αποφευχθεί;

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σιωπηλή κρίση στους χώρους εργασίας. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι θάνατοι εργαζομένων δεν αποτελούν σπάνια εξαίρεση αλλά ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Το 2025, σύμφωνα με την Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων, καταγράφηκαν 201 θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα.

Τα επίσημα στοιχεία της Επιθεώρησης Εργασίας καταγράφουν μόλις 47.

Η διαφορά δεν είναι λογιστική. Είναι πολιτική. Όταν δύο δημόσιες εικόνες της ίδιας πραγματικότητας απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους, δημιουργείται ένα εύλογο ερώτημα: γνωρίζει η Πολιτεία το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος;

Οι πρώτοι μήνες του 2026 δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Οι διαθέσιμες καταγραφές δείχνουν περίπου δέκα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα κάθε μήνα. Πίσω από κάθε περιστατικό υπάρχει μια αλυσίδα αποφάσεων, συνθηκών και ελέγχων που είτε λειτούργησαν είτε απέτυχαν.

Οι ειδικοί στην υγεία και ασφάλεια της εργασίας επιμένουν εδώ και χρόνια ότι τα περισσότερα σοβαρά εργατικά δυστυχήματα δεν είναι τυχαία γεγονότα. Η κόπωση, τα πολύωρα ωράρια, η πίεση για μεγαλύτερη παραγωγικότητα, η ανεπαρκής εκπαίδευση και η περιορισμένη επιτήρηση συνθέτουν ένα περιβάλλον αυξημένου κινδύνου.

Σε κάθε σύγχρονη οικονομία, η ανάπτυξη δεν κρίνεται μόνο από τους δείκτες του ΑΕΠ ή τις επενδύσεις. Κρίνεται και από το αν ο εργαζόμενος επιστρέφει ασφαλής στο σπίτι του στο τέλος της ημέρας.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής συζήτησης. Αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί υπολειτουργούν, αν οι επιθεωρήσεις είναι λιγότερες από όσες απαιτούνται και αν οι παραβάσεις δεν εντοπίζονται εγκαίρως, τότε η πρόληψη παύει να είναι δημόσια υποχρέωση και μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη.

Η προστασία της ζωής στην εργασία δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα. Είναι υποχρέωση του κράτους δικαίου. Απαιτεί αξιόπιστη καταγραφή, αποτελεσματικούς ελέγχους, εφαρμογή της νομοθεσίας και διαφάνεια στα στοιχεία.

Οι αριθμοί μπορεί να διαφωνούν. Οι νεκροί, όμως, δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Και όσο η χώρα αδυνατεί να απαντήσει με ακρίβεια πόσοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη δουλειά τους και γιατί, τόσο θα παραμένει ανοιχτό το πιο κρίσιμο ερώτημα: πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να βρίσκονται σήμερα ζωντανοί;