Αντώνης Σαουλίδης για επέτειο Πολυτεχνείου: “Οι φωνές όταν ενωθούν νικούν τον φόβο και γίνονται ελπίδα”

Σε μια στιγμή όπου η δημόσια συζήτηση γύρω από τη Δημοκρατία και τα κοινωνικά δικαιώματα στραγγαλίζεται από την κυβερνητική αλαζονεία, η ανάρτηση του Αντώνη Σαουλίδη, μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, έρχεται να θυμίσει πως η 17η Νοέμβρη δεν είναι επετειακό στολίδι, αλλά ζωντανό πολιτικό κάλεσμα. Με μια τοποθέτηση εμποτισμένη από ιστορική μνήμη και αξιακή συνέπεια, ο Σαουλίδης αποδίδει τιμή στη νεολαία που ύψωσε το ανάστημά της στη Χούντα και κατέγραψε στην ελληνική ιστορία μια από τις γνησιότερες εκφράσεις συλλογικής αξιοπρέπειας.

Η αναφορά του στη «φωνή που όταν ενώνεται γίνεται ελπίδα και κύμα αλλαγής» αποκτά σήμερα ιδιαίτερο βάρος. Σε μια εποχή όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να αλλοιώσει κάθε έννοια δημοκρατικού ελέγχου και κοινωνικής συμμετοχής, η υπενθύμιση πως ο κυρίαρχος αρχηγός είναι ο Λαός λειτουργεί σχεδόν ως πολιτική απάντηση σε μια διαρκή καθεστωτική διολίσθηση. Η επίκληση του συνθήματος «ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός» δεν φέρει μόνο τον παλμό του Πολυτεχνείου, αλλά και την ανάγκη να επιστρέψει η πολιτική στην κοινωνία – όχι στα επικοινωνιακά επιτελεία της εξουσίας.

Ο Σαουλίδης υπογραμμίζει πως όσο υπάρχει αδικία και ανελευθερία, «ο αγώνας συνεχίζεται». Ένα μήνυμα που λειτουργεί ως προειδοποίηση προς όσους επιχειρούν να απονευρώσουν το Πολυτεχνείο ή να το μετατρέψουν σε ακίνδυνο μουσειακό έκθεμα. Η φράση του λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η εξέγερση δεν ήταν μια ρομαντική στιγμή, αλλά μια πράξη πολιτικής και ηθικής αντίστασης που σήμερα μεταφράζεται σε καθήκον απέναντι στις σύγχρονες μορφές αυταρχισμού.

Η τοποθέτηση Σαουλίδη, σε αντίθεση με τη χλιαρή θεσμική ρητορεία που συχνά συναντάμε αυτές τις μέρες, εκπέμπει σαφήνεια: η 17η Νοέμβρη δεν ανήκει στους κυβερνώντες, ούτε στους αναθεωρητές. Ανήκει στη νεολαία, στους δημοκρατικούς πολίτες, σε όσους πιστεύουν πως καμία εξουσία δεν είναι υπεράνω της κοινωνίας. Το Πολυτεχνείο ζει όχι επειδή το θυμόμαστε, αλλά επειδή ακόμη δείχνει δρόμο. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τον χρειαζόμαστε.