Η προοδευτική παράταξη δεν χτίστηκε πάνω σε φοβίες, αλλά σε διάλογο!

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Το λεγόμενο «κενό αφήγημα» που προβάλλεται τελευταία από ορισμένους κύκλους δεν είναι απλώς μια πολιτική αδυναμία· είναι ένα βαθύ ιστορικό λάθος. Η ιδέα ότι η «αυτονομία» ενός κόμματος σημαίνει απομόνωση, σιωπή και αποκοπή από τον προοδευτικό διάλογο, είναι ξένη προς το DNA της παράταξης.

Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε το 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου όχι ως μια πολιτική λέσχη κλειστών γραφείων, αλλά ως ένα κίνημα λαϊκής κινητοποίησης που επιδίωκε να ενώσει κοινωνικές δυνάμεις και να διαμορφώσει έναν ευρύ δημοκρατικό πόλο απέναντι στη Δεξιά. Ο Ανδρέας άνοιξε δρόμους προς την αριστερά, όχι γιατί το επέβαλαν οι συγκυρίες, αλλά επειδή πίστευε βαθιά ότι χωρίς διάλογο και σύγκλιση των προοδευτικών ρευμάτων δεν μπορεί να υπάρξει πλειοψηφικό ρεύμα αλλαγής.

Η σημερινή προσπάθεια να εμφανιστεί η αυτονομία ως άρνηση συζήτησης, ως θεωρία των «ίσων αποστάσεων» ή ως πρόσχημα για εσωκομματικές φιλοδοξίες, πατά πάνω σε αυτή τη στρέβλωση. Το αφήγημα μένει κενό γιατί δεν απαντά στις κομβικές ερωτήσεις της εποχής: πώς συγκροτείται μια προοδευτική πλειοψηφία; Πώς αναχαιτίζεται η Δεξιά που κυριαρχεί επί χρόνια; Πώς μετατρέπεται η κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτική προοπτική;

Η αυτονομία της σοσιαλδημοκρατίας δεν ήταν ποτέ μοναχικός δρόμος. Ήταν μια πολιτική ταυτότητα καθαρή, χωρίς εξαρτήσεις, αλλά ανοιχτή σε συμμαχίες, διάλογο, ζύμωση. Αυτή η κληρονομιά προκάλεσε αλλαγές, όχι η απομόνωση. Το ρεύμα της προοδευτικής αλλαγής αποδεικνύεται ιστορικά ισχυρό όταν εκφράζεται από τα κάτω προς τα πάνω, όχι όταν φιμώνεται ή συρρικνώνεται από προσωπικές στρατηγικές και παρασκηνιακές φιλοδοξίες.

Σήμερα, όσοι επενδύουν σε «μέτωπα» αποκομμένα από την κοινωνική ανάγκη για προοδευτική σύγκλιση, εκτίθενται. Η ιστορία είναι αμείλικτη με τα σχήματα που λειτουργούν με όρους μηχανισμών αντί για όρους πολιτικής. Και σε κάθε ιστορική καμπή το ίδιο συμπέρασμα επανέρχεται:
οι δυνάμεις που υπηρετούν την κοινωνία επιβιώνουν· όσοι υπηρετούν καρέκλες, ξεπερνιούνται.

Το αφήγημα της απομόνωσης ήταν, είναι και θα παραμείνει κενό. Η παράταξη χτίστηκε για να ενώνει, όχι για να φοβάται.