Το νέο προοδευτικό ρεύμα, δεν έχει ανάγκη από “rebranding”

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Σε μια πολιτική σκηνή όπου άλλοι αναλώνονται σε φιλολογικά τεχνάσματα, σε βιβλία-φετιχ και σε επαναλανσαρίσματα που υπηρετούν περισσότερο τις ανάγκες της ελίτ παρά τις ανάγκες της κοινωνίας, αναδύεται η ανάγκη για έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο άσκησης πολιτικής. Για μια ηγεσία που δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακά καπνογόνα ούτε αναζητά εύσημα σε προθάλαμους ισχυρών, αλλά προχωρά με καθαρό πρόσωπο ανάμεσα στους πολίτες. Μια ηγεσία που δεν ακολουθεί το σύστημα∙ το αλλάζει.

Κάποιοι έχουν το προνόμιο να γλιστρούν ανάμεσα στα γρανάζια της εξουσίας σαν να είναι σχεδιασμένα γι’ αυτούς. Εκδίδουν απολογισμούς αυτοθαυμασμού και επιχειρούν, με την άνεση που τους παρέχει η συστημική προστασία, να βαφτίσουν την προσωπική τους μεταστροφή σε νέα αρχή. Δεν συγκρούονται∙ προσαρμόζονται. Δεν αφουγκράζονται∙ υπαγορεύουν. Και, τελικά, δεν νοιάζονται για την κοινωνική πλειοψηφία παρά μόνο για τις εντυπώσεις που θα αφήσει το επόμενο επικοινωνιακό τους τέχνασμα.

Απέναντί τους βρίσκεται μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία, σχεδόν ανορθόδοξη για τα σημερινά πολιτικά δεδομένα. Μια λογική που δεν βλέπει την πολιτική ως προσωπικό άθλημα, αλλά ως συλλογική σύμβαση ευθύνης. Μια ηγεσία που προκρίνει τη λογοδοσία αντί της αυταρέσκειας, τη συμμετοχή αντί της ανάθεσης, την κοινωνική δικαιοσύνη αντί των εκπτώσεων για τα συμφέροντα που πιέζουν από παντού. Είναι η σχολή που επιλέγει να λερώνει τα παπούτσια της στους δρόμους της πόλης και όχι στις αίθουσες των ισχυρών.

Αυτή η πολιτική στάση δεν περιορίζεται σε συνθήματα. Μεταφράζεται σε συγκρούσεις όταν το δημόσιο συμφέρον παραβιάζεται, σε θεσμικές παρεμβάσεις όταν η αδικία παγιώνεται, σε συντονισμό δυνάμεων όταν η κοινωνία έχει ανάγκη να σταθεί όρθια. Είναι η ενσάρκωση μιας νέας προοδευτικής παράδοσης που αρνείται να υποχωρήσει απέναντι στη συντήρηση που θέλει τους πολίτες αδύναμους, αόρατους και παραιτημένους.

Σε αυτή τη νέα πολιτική σχολή, η αλλαγή δεν είναι λέξη-κλισέ. Είναι καθημερινή πράξη, ανοιχτή διαδικασία, διάλογος, συμμετοχική δημοκρατία. Είναι η πίστη ότι η δύναμη δεν πηγάζει από την προσωπική εξουσία, αλλά από τη συσπείρωση των ανθρώπων που διεκδικούν μια δικαιότερη πόλη, μια δικαιότερη χώρα, μια δικαιότερη ζωή.

Όταν το σύστημα επιβραβεύει όσους συμβιβάζονται, εκείνοι που επιλέγουν να συγκρουστούν είναι οι πραγματικοί εκφραστές της κοινωνίας. Όταν άλλοι αναζητούν χειροκροτήματα από τα συστημικά κέντρα, εκείνοι που χτίζουν καθημερινά σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πολίτες γίνονται η ζωντανή απόδειξη ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να είναι έντιμη, τολμηρή και βαθιά δημοκρατική.

Και αυτό το ρεύμα, που γεννιέται από τα κάτω και εκφράζει την ανάγκη για ένα προοδευτικό μέλλον χωρίς φόβο και χωρίς προστάτες, είναι που έχει πραγματικά τη δύναμη να ανατρέψει ισορροπίες. Γιατί δεν στηρίζεται σε μηχανισμούς∙ στηρίζεται στους ανθρώπους. Δεν υπηρετεί το σύστημα∙ υπηρετεί την κοινωνία.

Το νέο προοδευτικό παράδειγμα δεν χρειάζεται “πλάτες” για να αναγνωριστεί. Φαίνεται στην πράξη. Φαίνεται στη συλλογικότητα. Φαίνεται στον αγώνα για δικαιοσύνη.

Και γι’ αυτό, αργά ή γρήγορα, κερδίζει.