Κερδίζει καθημερινά “πόντους” η “Προοδευτική Πλειοψηφία Εξουσίας”

Στο επίκεντρο των πολιτικών διεργασιών του ΠΑΣΟΚ επανέρχεται δυναμικά το ζήτημα της Προοδευτικής Πλειοψηφίας Εξουσίας, με τον Δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα να δίνει το πολιτικό στίγμα μιας εποχής που απαιτεί συνθέσεις, ρεαλισμό και κοινωνική ενότητα απέναντι στη δεξιά κυριαρχία.

Η στάση του Δούκα, καθαρή και πολιτικά ώριμη, αναδεικνύει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Αυτοδιοίκηση στη διαμόρφωση μιας νέας προοδευτικής ταυτότητας για τον χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι στη μάχη της ΚΕΔΕ, ο ίδιος έφτασε ένα βήμα πριν από την ψήφιση του ψηφίσματος καταδίκης της κυβέρνησης, συγκεντρώνοντας 89 ψήφους έναντι 92 του “γαλάζιου” μπλοκ. Ένα αποτέλεσμα που, πέρα από την αριθμητική του αξία, έδειξε ότι υπάρχει πολιτικό υπόβαθρο για προοδευτικές συγκλίσεις όταν υπάρχει σχέδιο, επιχειρήματα και πολιτική συνέπεια.

Τη στρατηγική Δούκα φαίνεται να συμμερίζονται πλέον και πρόσωπα από το στενό περιβάλλον της Χαριλάου Τρικούπη. Ανάμεσά τους, ο Χρήστος Κακλαμάνης, από τα νέα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έχουν αναδειχθεί επί ηγεσίας Ανδρουλάκη. Ο Κακλαμάνης, με τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του, συντάσσεται ανοιχτά με την ανάγκη μιας προοδευτικής συνεργασίας, υπενθυμίζοντας πως το ΠΑΣΟΚ ιστορικά κέρδιζε όταν πετύχαινε τη σύνθεση – και όταν παρέμενε σταθερά στην αντιδεξιά πορεία του.

Πολιτικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι τόσο ο Δήμαρχος Αθηναίων όσο και ο Κακλαμάνης αντιλαμβάνονται πως χωρίς συμμαχίες στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ — με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις — δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη Προοδευτική Πλειοψηφία Εξουσίας. Μια τέτοια προσέγγιση δεν αφορά μικροκομματικά οφέλη, αλλά την ουσία της δημοκρατικής ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου.

Ο Χάρης Δούκας, με πολιτική ψυχραιμία και σταθερό προσανατολισμό, έχει αναλάβει να “γεφυρώσει” αυτό που χρόνια παραμένει ρητορικό ζητούμενο: τη συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων σε προγραμματική και πολιτική βάση. Η στάση του δίνει νέα πνοή στην προοπτική ενός σύγχρονου προοδευτικού μετώπου που θα αμφισβητήσει επί της ουσίας τη δεξιά ηγεμονία — όχι μόνο στους δήμους και στην κοινωνία, αλλά και στο πεδίο της εξουσίας.