“Να τι χρειάζεται, για μια αποτελεσματικότερη Τοπική Αυτοδιοίκηση.”

Το βασικότερο ίσως πρόβλημα της ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, διαχρονικά, είναι ότι, αντίθετα με την υπόλοιπη Ευρώπη, η δική μας αυτοδιοίκηση εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό, από την κεντρική εξουσία.

Ας δούμε ένα πρόσφατο παράδειγμα από τον Δήμο Αθηναίων, και τον πρόσφατα ψηφισμένο Κανονισμό Κυκλοφορίας & Στάθμευσης, για τα Πατίνια (ή αλλιώς, ΕΠΗΟ – Ελαφρά Προσωπικά Ηλεκτρικά Οχήματα)

Στον Κανονισμό, αναφέρεται η χρήση των πατινιών από την ηλικία των 12 ετών (φυσικά υπό προϋποθέσεις). Γιατί είναι ο Δήμος αναγκασμένος να συμπεριλάβει αυτό το κομμάτι, ακόμα και αν εκφράζονται πολλοί προβληματισμοί?

Μα, γιατί ο Κανονισμός θα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένος με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ο οποίος προβλέπει τα παραπάνω. Αν δεν ειναι ευθυγραμμισμένος, τότε, σε ενδεχόμενη νομική προσφυγή κατά του Κανονισμού, αυτός θα ακυρωθεί από τα αρμόδια ανώτερα όργανα, ως μη συμμορφούμενος με τον νέο ΚΟΚ. Και μάλιστα, είναι το πιθανότερο να ακυρωθεί στο σύνολό του, όχι μόνο στο συγκεκριμένο κομμάτι, οδηγώντας τελικά και πάλι σε έλλειψη οποιονδήποτε κανονισμών για το ζήτημα, και σε νέο γύρο συνεννοήσεων, ψηφοφοριών κλπ.

Από την άλλη, σε πολλές χώρες του εξωτερικού, τα παραπάνω ζητήματα είναι λυμένα εδώ και δεκαετίες. Ο νεοεκλεγείς δήμαρχος της Νέας Υόρκης (όπως και κάθε Δήμαρχος πριν από αυτόν) έχει την δυνατότητα δημιουργίας επιπλέον τοπικής φορολογίας που την εισπράττει άμεσα ο ίδιος ο Δήμος. Όταν λοιπόν λέει, για παράδειγμα, “θα φορολογήσουμε περισσότερο ή λιγότερο, κάποιες ομάδες συμπολιτών μας”, αυτό δεν είναι μια κενή προεκλογική διακήρυξη. Πράγματι μπορεί να το κάνει, και, αν τηρηθούν οι σωστές προϋποθέσεις, κανένας δε θα μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοβουλία του αυτή.

Αλλά και πιο κοντά, στη ευρύτερη γειτονιά μας:
Όπως μας είπε, σε πρόσφατη εκδήλωση του Δήμου Αθηναίων, ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος της Βαρκελώνης, η πόλη αποφάσισε και εφάρμοσε, μετά από ισχυρότατες διαμαρτυρίες, τη μείωση του υπερ-τουρισμού στην περιοχή, απλώς μειώνοντας τον ημερήσιο αριθμό κρουαζιερόπλοιων που μπορούν να δέχονται οι μαρίνες του λιμανιού της πόλης.

Τα παραπάνω, μόνο ως πικρό χιούμορ μπορεί να ακούγονται σε οποιοδήποτε Έλληνα ή Ελληνίδα έχει εκλεγεί έστω και για μερικούς μήνες στην ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αντιθέτως, η εκάστοτε Κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα σε χρόνο μηδέν να δίνει περισσότερες αρμοδιότητες σε τυχόν αρεστούς Αιρετούς, και αντίστοιχα να παίρνει άμεσα αρμοδιότητες, από τυχόν μη αρεστούς.

Για τον Δήμο της Αθήνας, η υπόθεση με την εταιρεία Ανάπλαση Αθήνας Α.Ε., και το Γηροκομείο Αθηνών, είναι μερικά μόνο πρόσφατα παραδείγματα της αντίληψης της κεντρικής εξουσίας, ότι οι μη αρεστοί Αιρετοί θα αντιμετωπίζουν προσκόμματα.

Καλώς ή κακώς, όμως, η πραγματική αλλαγή ξεκινάει από πράξεις, όχι από λόγια.
Η κεντρική πολιτική σκηνή θα πρέπει να αποφασίσει:
Θέλει πραγματικά την προκοπή και την πρόοδο των τοπικών κοινωνιών?

Αν η απάντηση είναι “ναι”, τότε η μόνη λύση είναι, να δοθούν στις τοπικές κοινωνίες, περισσότερες αποφασιστικές αρμοδιότητες, και βέβαια οι αντίστοιχοι πόροι.
Η κεντρική πολιτική σκηνή, σίγουρα μπορεί. Το ερώτημα είναι, θέλει?

Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας
Εκλεγμένος Σύμβουλος
1ης Δημοτικής Κοινότητας
Δήμου Αθηναίων